Wystawa prezentuje ikonografię najbardziej znanych wizerunków maryjnych pochodzących ze zbiorów Muzeum Ikon w Supraślu Oddziału Muzeum Podlaskiego w Białymstoku. Prezentowane w przestrzeni ekspozycyjnej bielskiego ratusza – z podziałem na rodzaj przedstawień, odniesieniem do nazewnictwa, historii oraz ikonografii wybranych obrazów – ukazują tradycję i duchowość nieodłącznie związane z żywym kultem maryjnym.

Teka artystyczna Ryszarda Rogali jest zasobna, zawiera setki rysunków, pasteli, a przede wszystkim akwarele z motywami miast z Polski i zagranicy. Wśród tych prac znajdujemy dzieła związane z Tykocinem i okolicznymi miejscowościami. Ryszard Rogala od przeszło pięćdziesięciu lat poddaje refleksji artystycznej przestrzeń miasta nad Narwią. Jego prace to dokumenty artystyczne, utrwalające przemiany w układzie przestrzennym Tykocina. Jest w nich również zapisana wrażliwość artystyczna autora, emocjonalnie związanego z Tykocinem, jego pejzażem i zabytkami.

Na ekspozycji prezentujemy ponad dwadzieścia pięć prac obrazujących Tykocin od lat 70-tych. Prace mają dużą wartość artystyczną i dokumentalną, gdyż obrazują układ przestrzenny miasta oraz zabytki dzisiaj już w wielu przypadkach nieobecne w krajobrazie miejskim.

Ryszard Rogala urodził się 30 kwietnia 1952 roku w Łodzi. W czasie nauki w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie w 1970 roku wziął udział w pierwszym plenerze artystycznym w Tykocinie. Stworzył wtedy rysunek, ukazujący widok ulicy, przy której urodził się Zygmunt Straszewicz – pierwszy rektor powstałej w 1915 roku Politechniki Warszawskiej. W 1971 roku Ryszard Rogala na stałe związał się z Politechniką Warszawską, najpierw jako student Wydziału Architektury, a następnie od 1978 roku jako pracownik naukowy i wykładowca na Wydziale Architektury, w Zakładzie Rysunku, Malarstwa i Rzeźby. Swoje kwalifikacje poszerzał, studiując na Uniwersytecie Technicznym i w Akademii Sztuk Użytkowych w Wiedniu. Przez lata był wielokrotnym stypendystą Fundacji Herdera.

Podlasie, położone na styku kultur historycznych i etnicznych, zamieszkałe przez wyznawców obrządku rytu wschodniego i zachodniego charakteryzuje się głęboką religijnością mieszkańców. Teren ten wielokrotnie rujnowały zbrojne konflikty i najazdy, zaś jego ludność dziesiątkowały wojny, epidemie, głód. Wiara dawała nadzieję na opiekę i wsparcie. W sposób szczególny dotyczyło to kultu Matki Bożej. Przejawem tej religijności od wieków jest kultywowanie obrzędowości związanej także ze świętami maryjnymi oraz duża liczba świątyń, w których zachowały się słynące łaskami obrazy Bogarodzicy.