Wystawa prezentuje ikonografię najbardziej znanych wizerunków maryjnych pochodzących ze zbiorów Muzeum Ikon w Supraślu Oddziału Muzeum Podlaskiego w Białymstoku. Prezentowane w przestrzeni ekspozycyjnej bielskiego ratusza – z podziałem na rodzaj przedstawień, odniesieniem do nazewnictwa, historii oraz ikonografii wybranych obrazów – ukazują tradycję i duchowość nieodłącznie związane z żywym kultem maryjnym.

Teka artystyczna Ryszarda Rogali jest zasobna, zawiera setki rysunków, pasteli, a przede wszystkim akwarele z motywami miast z Polski i zagranicy. Wśród tych prac znajdujemy dzieła związane z Tykocinem i okolicznymi miejscowościami. Ryszard Rogala od przeszło pięćdziesięciu lat poddaje refleksji artystycznej przestrzeń miasta nad Narwią. Jego prace to dokumenty artystyczne, utrwalające przemiany w układzie przestrzennym Tykocina. Jest w nich również zapisana wrażliwość artystyczna autora, emocjonalnie związanego z Tykocinem, jego pejzażem i zabytkami.

Na ekspozycji prezentujemy ponad dwadzieścia pięć prac obrazujących Tykocin od lat 70-tych. Prace mają dużą wartość artystyczną i dokumentalną, gdyż obrazują układ przestrzenny miasta oraz zabytki dzisiaj już w wielu przypadkach nieobecne w krajobrazie miejskim.

Ryszard Rogala urodził się 30 kwietnia 1952 roku w Łodzi. W czasie nauki w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie w 1970 roku wziął udział w pierwszym plenerze artystycznym w Tykocinie. Stworzył wtedy rysunek, ukazujący widok ulicy, przy której urodził się Zygmunt Straszewicz – pierwszy rektor powstałej w 1915 roku Politechniki Warszawskiej. W 1971 roku Ryszard Rogala na stałe związał się z Politechniką Warszawską, najpierw jako student Wydziału Architektury, a następnie od 1978 roku jako pracownik naukowy i wykładowca na Wydziale Architektury, w Zakładzie Rysunku, Malarstwa i Rzeźby. Swoje kwalifikacje poszerzał, studiując na Uniwersytecie Technicznym i w Akademii Sztuk Użytkowych w Wiedniu. Przez lata był wielokrotnym stypendystą Fundacji Herdera.

Muzeum Podlaskie w Białymstoku prezentuje retrospektywną wystawę twórczości Józefa Charytona w dwóch odsłonach tematycznych:

Józef Charyton (1909–1975). Podlaskie pejzaże i sceny rodzajowe. W 115. rocznicę urodzin artysty w Muzeum Obojga Narodów w Bielsku Podlaskim
oraz
Józef Charyton (1909–1975). Tykocińskie portrety. W 115. rocznicę urodzin artysty w Muzeum w Tykocinie

W 2024 roku obchodzimy 115. rocznicę urodzin Józefa Charytona (1909–1975). Malarz, urodzony w Krupicach pod Siemiatyczami, w wielodzietnej rodzinie katolickiej, mieszkał przed II wojną światową w Wysokim Litewskim. Ukończył gimnazjum w Brześciu, a następnie rozpoczął naukę w Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarskich w Warszawie; studiował także w Krakowie na Wydziale Malarstwa i Rzeźby ASP w pracowni Władysława Jarockiego. W 1932 powrócił do Wysokiego Litewskiego i tam osiadł, pracował w gminie jako urzędnik i fotograf, malował także portrety i odnawiał świątynie. W 1938 roku Józef Charyton restaurował kryptę w kościele w Wołczynie, dokąd przywieziono trumnę z ciałem ostatniego króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Podczas wojny, w 1941 roku w Wysokim Litewskim wziął ślub z Janiną Lasotą. Ze związku urodziło się dwóch synów. Czas wojny i likwidacja getta w Wysokim Litewskim oraz trauma, jakiej doznał, wpłynęły na jego twórczość po roku 1945. Mieszkał wówczas w Nurcu, malował portrety, pejzaże i sceny rodzajowe. Żył w bardzo skromnych warunkach. Po przeprowadzce do Siemiatycz i otrzymaniu pracy instruktora sztuk plastycznych w Powiatowym Domu Kultury oraz pracowni i służbowego  mieszkania, nastąpił największy rozwój twórczy w życiu artysty. W 1964 roku po raz pierwszy wystawił swoje prace na wystawie indywidualnej w Domu Kultury w Siemiatyczach, a następnie w Muzeum Okręgowym w Białymstoku. Od tego czasu datuje się także gromadzenie prac Józefa Charytona w białostockiej placówce. Obecnie kolekcja Muzeum Podlaskiego w Białymstoku to ponad sto obiektów (malarstwo, rysunki, a także pamiątki związane z życiem codziennym artysty jak np. maszyna do pisania, przyrządy kreślarskie, stół, żydowskie naczynia rytualne. Około stu kolejnych obiektów to archiwalia, dotyczące życia i twórczości Charytona, w tym korespondencja z Żydowskim Instytutem Historycznym i Związkiem Artystów Plastyków (którego członkiem został w 1964 roku).